Той дзень прапаў і страчаны навекі, 

Калі ты не зрабіў таго, што мог, 

Калі не паспрыяў ты чалавеку, 

Няшчыры быў, зманіў, не дапамог. 
Той дзень збяднеў, зліняў на сотню радуг 

І попелам паспаны, сканаў, 

Калі не падзяліў з суседам радасць 

І больш за дзень узяў ты, чым аддаў. 
Той дзень, лічы, завянуў пустацветам, 

Калі ты пяць хвілін пашкадаваў, 

Каб дзецям паказаць кусочак свету 

І хараство людзей, і дрэў, траў. 
Той дзень зусім закрэслены табою, 

Калі ты раўнадушна абмінуў 

Бяду чужую, пабаяўся болю, 

Абразу хама моўчкі праглынуў... 
Пазней старэць пачнеш самотна ў хаце 

І будзеш скаргі гнеўна кідаць нам. 

Не мы, жыццё табе даўгі заплаціць 

За раўнадушша. 

Вінаваты сам. 
Мы не плюём на дружбу і на працу: 

Нам без трывог не зберагчы жыцця. 

Сябры, давайце будзем хвалявацца 

За ўсіх і ўсё: за зерне, і дзіця... 
Я не святы, хоць і не сквапны злыдзень. 

Даруйце, калі часам быў глухі 

Ці чалавека грубасцю пакрыўдзіў... 

Грахі мае, бясконцыя грахі.