Як мяне толькі не называлі хлопцы. Былі і "зайка", і "сонейка" - увогуле розная банальшчына. Былі і арыгінальныя думкі: "праменьчык", "красавічок" і "красачка".

А сёння я пачула: "Мая марачка"... Гэта па-руску "моя мечта"...

І так хораша на душы стала... Так прыемна... Чуць ТАКІЯ словы на РОДНАЙ мове...

Так прыемна быць сэнсам чыйгосьці жыцця.

Так прыемна быць кімсьці.

Не пустым месцам.

Каханай...