Калі ён патэлефануе, маленькая стрэлка на цыферблаце ўжо пстрыкне за 12: 
- Дарагая, прабач… Тут такія справы… 
- Тэрміновая нарада? Коркі? Ізноў кола пракалоў? – са стомленай усмешкай спытае яна.
Ён зажмурыцца, зморшчыць нос, скрывіць вусны… 
- Не… Я проста ўжо дахаты ехаў… Калі… Супрацоўнік адзін патэлефанаваў – маўляў, нейкія паперы забыўся на працы, а ключы ад офіса ў мяне… І ён папытаў… 
- Жэнь… - яна пераб'е яго, зачыніць левай далонню вока, праглыне ком, што падступіў да горла, паўторыць, - Жэнь… Ты мяне кахаеш? 
Яго кіне ў халодны пот, ён адчуе як тысячы маленькіх мурашак здрадліва запаўняюць кожны міліметр яго эпідэрмісу. Ён выдыхне: 
- Кахаю… - вытрымае паўзу і дадасць, - Я хутка буду… 
Яна кіне тэлефон на ложак, зніме боты і куртку, падыдзе да акна і крыкне таксісту, што ўжо нецярпліва гудзіць, каб з'яжджаў… Пачне асцярожна збіраць разарваныя фатаграфіі, зноў распакоўваць валізку і паставіць на 3 хвіліны вячэру ў мікрахвалеўку. 
А калі ён прыйдзе і будзе есці яе рагу, яна схіліцца над ім, абніме і неўзаметку сатрэ з яго шыі палоску чырвонай памады: «Чорт… - падумае яна, - А мне такая нават не пойдзе…»