Усім хочацца пазбавіцца ад тлушча, павысіць узровень IQ, перастаць займацца дуракаваляннем, адмовіцца ад сацыяльных сетак і займацца карыснай справай. І не атрымліваецца...

А чаму? Можа быць, таму, што пачынаем мы "заўтра" і "з панядзелка". А "заўтра" ў нас кожны дзень новае, а "панядзелкі" мяняюцца кожныя 7 дзён? А можа быць, таму што ўвесь час сыходзіць на тое, каб дагартаць стужку навінаў у Кантакце і пачытаць новыя суперарыгінальныя статусы ў пафасных пабліках?! 

У кожнага заўсёды знойдзецца свая прычына, але ніхто ніколі не прызнаецца ні камусьці, ні сабе, што прычына ўнутры... Страшна, што калі сёння не зайдзеш у Кантакцік, то пра цябе забудуць усе віртуальныя сябры? А гэта праўда. Страшна, што людзі будуць дзівіцца і кпіць з таго, што ў НАШ ЧАС чытаеш правільну літаратуру? І гэта праўда. А можа, не зможаш "памераць" сваю прыгажосць колькасцю сардэчак і ліслівых каментароў? Не зможаш.

Але што з гэтага? Хіба табе гэта трэба? Калі сябры забудуць, то не такія ж ужо яны і сябры, і калі смяяцца будуць, то можна смела адзначыць для сябе, што ты лепшы.

Чаму б не ўстаць зараз, а 14:11, у чацвер, і не пайсці на вуліцу, не атрымаць асалоду ад свежага паверта? А таму. 

Таму што, пакуль я тут пісала, мне прыйшло 4 паведамленні ад 38-гадовага Ашота Сігазмундавіча з Абхазіі і 8 лайкаў на запісы на сценцы. Трэба ж паглядзець. Трэба ж ганарыцца.