Вось і ўсё, пачаліся суворыя студэнцкія дзянькі...Раніцай, не паспяваючы паесці, бягу на аўтобус і еду да метро. Там пытаюся праціснуцца хоць бы куды-небудзь, адчуваю, як мяне прыплюшчылі з усіх бакоў і топчацца па нагах. На парах хочацца есці і спаць. Па кожным прадмеце ўжо назадавалі столькі чытать, сколькі я - чалавек, які любіць гэта рабіць, не чытала за ўсё жыццё. Разумею, што вось гэтак вось дуракаваляннем не пазаймаюся. Але гэта, напэўна, + :)

А ўвогуле я не шкадую! Прыемныя аднагрупнікі (большасць), цікавыя выкладчыкі. Пра кожнага ўжо склалася нейкае меркаванне. І яно, кажу шчыра, неблагое %)

Адно мне не падабаецца - я не жыву ў інтэрнаце..Там бы маё жыццё было б больш разнастайным і больш...студэнцкім :)

На выходных паеду дамоў.. Добра, канешне, але моцна не рвуся..Дзіўна? А няма чаму дзівіцца. Там няма таго,  што ёсць тут. І ёсць тое, чаго тут няма. Няма вучобы, клёвых аднагрупнікаў, вольнага жыцця. Затое ёсць чуткі і хлусня. Адзінае, што цягне дамоў, - блізкія . Усё.

А зараз пайду чытаць міфы :(