Ён ідэальны. Такі, пра якога я марыла перад сном. Рамантычны, ласкавы, называе мяне "сваёй" і бясконца кахае. Я думала, так бывае толькі ў казках. А не. Тут усё па-сапраўднаму. Здавалася б, што яшчэ трэба для шчасця?!.

А я яго не кахаю... Я не ведаю, у чым справа. Проста пуста ўнутры. Можа, я не ўмею кахаць? А можа, не той чалавек? Ну як так? Знайсці таго, каго шукала так доўга, і мець такога роду праблему... Гэтак магу толькі я...

Зараз ён далёка, лічыць дні да нашай сустрэчы. А я не ведаю, што адказваць на яго "кахаю"...  Хутка ён будзе цалаваць мае вусны, гаварыць мне прыемныя непатрэбнасці. 

А што рабіць? Трываць, шкадуючы яго, ці сыйсці, шкадуючы сябе?

Я не ведаю........