перафарбую у чорны колер свае сны.

I  не убачыць гэтага нiхто.

 
Увесь лёс людзей такi.

бясконцы мар няздзейсненых паток.

I люди ползаюць, як чарвякi

Каб iх сабраць i запасцiся упрок.

Яны гатовы працаваць, адпачынаць...

Але нiколi не адкрыюць воч сваiх...

Тут усё ж патрэбен хтосьцi

Каб патрывожыць вечны iх спакой...