Я могу с гордостью заявить, что я белорус. И не смотря на то, сколь всего плохого, деспотичного и пр. известно о нашей стране, я люблю её. Люблю со всеми недостатками, люблю нашего президента, каким бы плохим многие его не считали. Люблю, что мы не одна из самых больших стран мира, люблю за то, что мы свободные люди, что мы пережили столько всего за всю нашу историю, но так и не были завоёваны до конца. Можете считать меня сумасшедшей, но я патриот своей страны. И не важно, что мы и не помним жизнь до кризиса, мне всё равно. Да, у нас нет мировой известности, нет газа и нефти, зато у нас есть мирное небо над головой, свобода, леса, поля, озёра и эти добрые, гостеприимные люди, вечно борющиеся за свою свободу. Ах, да, у нас есть картошка и драники.
И очень жаль, что мы сами забываем свою историю, своих великих людей, свой родной язык. Но я верю, что пока патриотизм живёт в наших сердцах и наша страна будет жить.
Я люблю свою страну со всеми недостатками, люблю такую, какая она есть.
Я - беларус. Я ганаруся
Сваёй гісторыяй, людьмі,
І тым, што тут я нарадзіўся,
Што прадзеды мае жылі.
Я ганаруся кожным дрэвам
І кожнай рэчкай, што бяжыць,
Зялёным лугам, чыстым небым,
Расой, што на траве блішчыць.
Жыву я там, дзе жыў Скарына,
Дзе Радзівіл калісьці жыў,
Дзе нарадзіўся Каліноўскі,
Што за людзей сябе згубіў.
Бо ён любіў сваю краіну,
Заўсёды шчасця ёй жадаў
І сцяг наш родны і прыгожы
Ён супраць гадаў падымаў...
А што ж цяпер у нас тварыцца?
Дзе сцяг падзелі? Мова дзе?
Вы нават сорам пагублялі,
Знайсці не можаце нідзе. (с)
Вай.Одын палкам ,два стуруна
Вай.Я пою про свой страна.
ВАй.чикыдам,чыки дам
Мой родны кут, як ты мне мілы!..
Забыць цябе не маю сілы!
Не раз, утомлены дарогай,
Жыццём вясны мае убогай,
К табе я ў думках залятаю
І там душою спачываю.
О, як бы я хацеў спачатку
Дарогу жыцця па парадку
Прайсці яшчэ раз, азірнуцца,
Сабраць з дарог каменні тыя,
Што губяць сілы маладыя, –
К вясне б маёй хацеў вярнуцца.
Вясна, вясна! Не для мяне ты!
Не я, табою абагрэты,
Прыход твой радасны спаткаю, –
Цябе навек, вясна, хаваю.
Назад не прыйдзе хваля тая,
Што з быстрай рэчкай уплывае.
Не раз яна, зрабіўшысь парам,
На крыллях сонца дойдзе к хмарам
Ды йзноў дажджом на рэчку сыдзе –
Ніхто з граніц сваіх не выйдзе,
З законаў, жыццем напісаных,
Або на дол спадзе ў туманах.
Але хто нам яе пакажа?
На дол вадой ці снегам ляжа?
Не вернешся, як хваля тая,
Ка мне, вясна ты маладая!..
Вось як цяпер, перада мною
Ўстае куточак той прыгожа,
Крынічкі вузенькая ложа
І елка ў пары з хваіною,
Абняўшысь цесна над вадою,
Як маладыя ў час кахання,
Ў апошні вечар расставання.
І бачу лес я каля хаты,
Дзе колісь весела дзяўчаты
Спявалі песні дружным хорам,
З работ ідучы позна борам.
Нясліся зыкі песень здольных,
Ў лясах раз-пораз адбівалісь,
І ім узгоркі адклікалісь,
І радасць біла ў песнях вольных.
А хвоі, елкі векавыя
Пад зыкі песень маладыя
Маўчком стаялі ў нейкай думе,
І ў іх ціхусенечкім шуме
Няслось вячэрняе маленне
Ўгару, святое аддаленне.
урывак з паэмы "Новая зямля"
кто за за что,а мы за мир